પ્રેમ એટ્લે બસ પ્રેમ...

ફુલ ફુલ શબ્દોને માળા કવિતાની ગુંથાય એટલે પ્રેમ.... 

વ્હાલ વ્હાલ માં મ્હાલ મ્હાલ ચાલ મળ આસ પાસ એટ્લે પ્રેમ...  

મોહક મન ને સુર સંગીત મળે એટ્લે પ્રેમ ...

ટહુકે બેસે મોરલા ને ફુદડીયો ફરે ઢેલ એટ્લે પ્રેમ.... 

પિયુ પિયુ બોલ્યા કરે તલ્લીન વાંસળી વાગ્યા કરે એટલે પ્રેમ... 

સતત ઝરણું બની રક્તસંગ વહ્યા કરે એટ્લે પ્રેમ ...

પ્રભુ ની પેહ્ચાન માણસ ને લાગણી નો સાથ એટ્લે પ્રેમ...

સંસ્ક્રૂતિ ને સંસ્કાર પ્રેમ, અનુભુતિને સંવેદના પ્રેમ...

કુદરતનો કરિશ્મા ને શુખ્ષ્મ સર્વત્ર ઝળઝ્ળે આંખે એટ્લે પ્રેમ ... 

રોજ રોજ આવે ને મળે તોય આવે યાદ એટ્લે પ્રેમ .... 

સામે ના હોય ને હસવું આપે તારી યાદ એટ્લે પ્રેમ..

ઘુંઘટ્માં મરક મરક મુસ્કાન ને બંધ આંખે આવકાર એટલે પ્રેમ...

--રેખા શુક્લ 

સુંવાળું વ્હાલ.....!!!

તમે એ ડાળ છો જેનું ફુલ બની મહેંકીએ અમે

સામે મળોને ફફડે છે હોઠ ના કંઈ કહીયે અમે

દરિયો દેખાય ફુલદાનીએ મોહક મત્સ્ય અમે

ઉઘાડ-બંધ હોઠોને પરપોટે સુંવાળું વ્હાલ અમે

----રેખા શુક્લ 

ધમધોખાર હ્રદય

       રોજ ઉગે અવસર તિથિ તોરણ ચિટકી
           કંકોત્રી લખાઈ કુળદેવી કાજ જોને
      ખુશીના સ્નેપશોટને મઢાવી લઈએ ચાલને 
 કાવ્યદ્રશ્ટી એ શબ્દકોષને બાયફોકલ કર ચાલ ને
      આ હ્રદય પણ કેવું અકબંધ છે પડ્યું જોને
       કંઇક એવું ધમધોખાર દોડતું કર ચાલ ને
          ----રેખા શુક્લ ૧૨/૨૯/૧૨

તસવીરેં

એક ને જામ બના દિયા દુસરે ને ખ્વાબ

તસવીરેં ચાંદ ને દેખ લિખા હૈ જવાબ...

ચિનગારી ભડકતી ખ્વાહિશે લાજવાબ

ફિરભી ના જાને ચાંદની પે યે શબાબ...

--રેખા શુક્લ ૧૨/૨૭/૧૨

ખુદથી ખુદા થૈ

પીગળી ચંદરવે ચાંદ મુંઝાઈ રહ્યો છે;

આગળ પાછળ પડછાયે સંધાઈ રહ્યો છે...

સડી રહ્યો છે માણસ થૈ ગંધાઈ રહ્યો છે;

દોડ્યો દુર ખુદથી ખુદા થૈ કંતાઈ રહ્યો છે....

---રેખા શુક્લ ૧૨/૨૭/૧૨

પટપટ.. થોરે

લખ લખ લખોટીયું દડદડ અડીને

મધ મધ રાતડીયું તડતડ પડીને

રખ રખ લાગણીયું પટપટ રડીને

વખ વખ જિંદગીયું ઝટ્પટ ચડીને

--રેખા શુકલ

બીજ ને ફુંટ્યા અંકુર મુળિયા થડ થઈ ગયા

ગુલાબથી દાઝ્યા રણ ના થોરે છાંયે થયા

--રેખા શુક્લ 

પ્રેમ દર્દ

હું જ મારા થી થાકી ભાગતી રહું છું 

ને તું પકડવા મુજને શીદને આવે છે?

દુર થી ડુંગર રળિયામળા દેખાય છે 

ભુલો પડી રોજ શીદને સતાવે છે?

--રેખા શુક્લ ૧૨/૨૫/૧૨

ખોળીયા નો પ્રેમ દર્દ ને પણ થઈ ગયો

નિઃવસ્ત્ર કકડ્તી ઠંડીએ જઇ વળગી ગયો

--રેખા શુક્લ