પથરામાં મ્હેંકાજે

રોજ ચણીને પથરામાં

પધરાવી દે મંદિરમાં

--રેખા શુક્લ

ઝંખના શોભી સેહવાસે

સહેજે લોભી લોકલાજે

મોગરે મોભી રેહવાસે

સુગંધી થોભી મ્હેંકાજે

----રેખા શુક્લ 

મૌસમી મુજ પરણિયો .....

બહુ વિચારી માંડી ચણતરી ગણતરીઓ

અપેક્ષા ઉતરી આડી સંબંધ છે છેતરીયો

છલકાતો મૌસમી પગલો મુજ પરણિયો 

બસસ્ટેન્ડી પલક-ઝલક લાવીને ઘડિયો 

રંગો પરમાણું કાવ્યે પંછી વરણાગીયો 

આંબો ઉજાસી કોયલડીનો સગપણિયો

અધુરું મધ્યાહ્ન કાવ્યને ગાતો ચાંદલિયો

સુવર્ણ પર્ણી વૄક્ષ જગતે જઈ ઝળહળિયો 

---રેખા શુક્લ 

દિકરો

વાટકી શીરો ઘેલો

પાલવડો ઝાલેલો

ગલગોટો લાગેલો

વરસાદી ભીંજેલો

આંખડીએ વસેલો

દિકરો જોયો વ્હાલો

--રેખા શુક્લ

ટહુકે ટહુકે.. પારેવડાં છે!!

આંખ્યું પ્રીતના બે નેહ બુંદ ઝીલવાને ઝુર્યો તો આજ પ્યાલો છે

છોરી પિયુના બે નેહ બુંદ ઝીલવાને ફર્યો તો આજ ઠાલો છે !!

હ્રદયે રૂંવાડા ટટ્ટાર ઉભા છે..હૈયે કળાયેલ મોર થયો વ્હાલો છે

નજરે શમણાં તોરણ ઉભાને...ટહુકે ટહુકે પિગળ્યો જોયો ઘેલો છે!!

---રેખા શુક્લ

નાની નાની પગલીયું પાડે ઉંડી ભાતુ ને ઉડી ગયા ચબુતરે પારેવડાં છે!!

......રેખા શુક્લ 

મપાતી રહે

થઈ જાય ને પાયમાલી

આવતું થઈ ને સવાલી

ઉભરતી રેહતી પ્યાલી

થતી નથી ક્યારે ખાલી

સમજું ના કેમ છે વ્હાલી

મપાતી રહે જાહોજ્લાલી

કેહવાના જોયા ખયાલી

હલતા ચાલતા હાથતાલી

----રેખા શુક્લ 

આસમાન સે ના લગે ખૌફ કૈસા...જમીં કે બંદો સે ડર લગતા ઐસા...!!

મોંધા ડામ

તજીને તમન્ના એનો અંજામ જોયો એણે
આખી જિંદગી થતા બદનામ જોયો એણે

વિસરી પિંખાઈ મુર્છિત જિંદગી ડામ એળે
ઉતર્યો હોય મસ્તીનો નશો આરામ એળે

મફત ખોદો ભળતો જામ લઈ નામ એળે
બહુ મોંધા કણે કળે દીધા ડામ તો એણે
---રેખા શુક્લ

તુટેલો ગ્લોબ પડ્યો છે ખુણે એકલો

તૂટેલ ગ્લોબ ને જોઇને... ૧૯૭૧ માં લખેલ છે તે “જેમનું તેમ” પોસ્ટ કરેલ છે 
ભૂલો ઘણી હશે પણ ભાવ અલગ હતો...કોઈ કવિ ભાઇ આને છંદ માં લખશે તો મને ખુશી થશે.. 

તૂટેલ ગ્લોબ પડ્યો છે ખુણે એકલો અટૂલો 
ઉપકાર નો બદલો ના માંગતો ઉપકારી 
હતો કૉ’દિન એ મંદિર ના ઘુમ્મટ પરે 
ને વળી હતો આરાધ્ય દેવ ના સર પરે 
ને પ્રકાશતો હતો ગૃહ ના દ્વાર પરે રે !
અજવાળતો ગૃહ ને, ના અભિમાન ધરે 
દીવાદાંડી બન્યો ચાલ અને રસ્તા પર
બતાવ્યા રાહ અનેક ને નિજ ઘર જવાને
ઉગાર્યા સર્પ કાંટા અને વળી ખાડા થી 
આજ પડ્યો છે એકલો અટુલો નિર્જીવ બની
હદય પણ એવું વરસાવે સ્નેહ અને અમી
તૂટે છે તે પણ એક દિન નિર્જીવ બની
નથી ઉપકાર એ ફરજ તેનો બદલો ના હોય 
માને એમ તો જીવ શિવ ને મળે
હિમતભાઇ (૧૯૭૧)  ***********************************

તુટેલો ગ્લોબ પડ્યો છે ખુણે એકલો

ઉપકારથી ભરેલો પ્રશ્નથી પર અટુલો

કો'ક્ના મન-મંદિરનો ઘુમ્મટ રહેલો

આરાધ્ય દેવ ના તો શિર પર ધરેલો

પ્રકાશ્યો ગ્રૄહ ના દ્વારે પ્રખંડ અજવાળેલો

દૂર અભિમાન થી પ્રકાશીને બસ રહેલો

દીવાદાંડી સમો ગૄહે અડગ જુવો ઉભેલો

ઉગાર્યા સર્પ કાંટાને વળી ખાડા ને એકલો

પથધારી પંથે નિર્જિવ બની આજ અટૂલો

હ્રદય કેટલું વરસાવે સ્નેહ અમી ભરેલો

તૂટે છે તે પણ એક દિન તો ય ભળેલો

ફરજ નો બદલો નહીં શિવે મળું ભળેલો

---રેખા શુક્લ (મારો નાનકડો પ્રયાસ)