વરસે ઇશ્વર

વરસે ઇશ્વર થઈ મોંજા લઈ હૈયામાં; 
મોજીલું મોંજુ થઈ રેતી ના ચરણોમાં; 
કીડી ઝડપે અંતર કાપે આવીને યાદોમાં; 
ફુટપટ્ટીયું અંતર માપે કાંપતા અધર માં
----રેખા શુક્લ

ઓરૂં મુજ નું વ્હાલ

મારા જગમા તારા સુધી વરસે વ્હાલ; 
મારા પગલા તારા સુધી તરસે વ્હાલ;
શબ્દનું મૌન વહે તારા સુધી સ્પર્શી વ્હાલ; 
શ્વાસ છળે ચૈન સુધી હળવા ફુલ પગલે વ્હાલ;
દળવા ઓરૂં મુજ નું વ્હાલ રોજ પ્રેમ કરશે વ્હાલ
----રેખા શુક્લ

કૄષ્ણ..કૄષ્ણ

અસવાર સુર્ય આવે જાય સાંજ ને સવાર; 
ભીની ભીની થાય રહે સાંજ ને સવાર; 
વાર કાપતો સમય ને રહે સાંજ ને સવાર; 
થડકાર દિલ નો જાગતો સાંજ ને સવાર; 
પળવાર કૄષ્ણ લાગતો સાંજ ને સવાર
----રેખા શુક્લ

અવાજ શ્યાહી થઈ રોજને ખરડાય છે

આ કેવો તે શહેર નો વિચિત્ર ન્યાય છે?
બેઠાં બેઠાં કેમિક્લ્સ ભરખે તે ન્યાય છે?

તારા શહેરમાં પણ શું આવું કૈં થાય છે?
ઘરમાંથી બહાર આવતા થાકી જવાય છે?

ગુંચવાયેલા હવા તિમિર ને જોઈ વાય છે?
દરરોજ મારી આંખમાં કાં મેળો ભરાય છે?

કોનો અવાજ શ્યાહી થઈ રોજને ખરડાય છે?
ઝાંખા ઝાંખા મા'ણા નજરે હૈયે ભરડાય છે?
----રેખા શુક્લ

ગ્લોબલ પંખીડા..!!

માતૄભાષાના ચંદરવા નીચે સાબુની ગોટી ના રમકડાં

પ્રભુના પ્યારા અક્ષર ને અભરખાં "હું ને તું" કવીતડાં

મંડપ નાંખી બેઠા સાક્ષર ભ્રમરની વાટે બ્લોગ રમકડાં

ખટમીઠ્ઠી ચણીબોર ની સરભરામાં ગ્લોબલ પંખીડા..!!

--રેખા શુક્લ

એ ........... ગયા..

ઉભરાણા એ તણાઈ ગયા...અક્ષર ને બાંધ પાળ

વરમાળા એ સજાઈ ગયા...ભ્રમણ ને બાંધ કાળ

તરગાળા એ રંગાઈ ગયા...તિમિર ને બાંધ વાળ

મહેંકાણા એ છવાઈ ગયા....પુષ્પ ને બાંધ ઢાળ..!!

--રેખા શુક્લ

ગઈ ગઈ ગઈ...

રજાઈ થઇ સજાઇ ગઈ શબ્દ માં સમાઈ ગઈ

પ્રણય થઈ ખોવાઈ ગઈ અર્થ માં તપાઈ ગઈ

લજાઈ ગઈ પરાઈ થઈ તૄપ્ત થઈ ઘવાઈ ગઈ

ખીજાઈ ગઈ ધરાઈ ગઈ કાવ્ય થઈ છપાઈ ગઈ

સવાઈ થઈ સીવાઈ ગઈ વાક્ય માં મુકાઈ ગઈ

છવાઈ ગઈ જીવાઈ ગઈ સુક્ષ્મ માં જણાઈ ગઈ

----રેખા શુક્લ