સમય ને આધીન આ દુનિયા...

સમય ના પાશમા રુંધાય અહીં દુનિયા..

સમય માં જીવે-મરે સૌની દુનિયા..

સમાઈ સમય મા બસ અહીં દુનિયા..

સમય આવે ને જન્મે બાળકની દુનિયા..

ખોટો આવે સમય તો બદલાય અહીં દુનિયા..

હસાવે રડાવે કે કસોટીએ ચડાવે દુનિયા..

ભુલો જો તમે તો પાઠ ભણાવે અહીં દુનિયા..

નરી આંખે ન દેખાય વિશાળ આ દુનિયા...

સમાય પ્રેમમાં અરે મારી-તમારી દુનિયા...

પ્રથા પ્રપંચ પડકારના ચઢાવ ઉતારની દુનિયા...

અપનાવો તમે તમને, તમારા પગ મા આ દુનિયા...

રેખા શુક્લ(શિકાગો)

કાલ્પ્નીક દુનીયા...

સ્નેહ નીતરતી આંખનું મળવાનુ યાદ છે,

ઝીલવા કરેલ હાથ ને થામવાનુ યાદ છે....

પ્રણય ની ગોષ્ઠિ માં દોટ મુકીને મળવાનુ યાદ છે,
વિરહ ના ધીમા ડગલે પાછા ફરવાનુય યાદ છે...

વંટોળે હિલોળા લેતા ધબકાર હૈયા ના યાદ છે,
વર્ષાના પ્રથમ આગમને ધરતીની સુગંધ યાદ છે... 

ચાંદની ના પ્રકાશમાં નૈન ઉભરાયા યાદ છે,
ખભે માથુ ઢાળીને રુદન કર્યાનુ યાદ છે...

સંતાયેલી નીંદરને ઉજાગરા કૈં યાદ છે,
કહેલી વાત કાનમાં ને હાસ્યનો ગુંજારવ યાદ છે....

બળતા પગે ભર ઉનાળે દોડી ને મળવાનુ યાદ છે,
મરક મરક મલ્કાતા ચેહરે હસવાનુ યાદ છે...

રંગોળીના રંગો ને મન્દિરના ધંટારવ યાદ છે,
બંધ કરેલી આંખે અંદરઆવી ગયા નુ યાદ છે...

કાલ્પ્નીક દુનીયામાં ભાન ભુલવાનુ યાદ છે,
સજ્જ્ડ પગે વાસ્તવિકતામાં ડગ માંડવાનું યાદ છે.......રેખા શુક્લ, શિકાગો

મુરલી મનોહર...

સૌમ્યતાની વિશાળતા માં જડતાના કૈ વાદળો,

બારિકાઈથી ભરેલા પોતમા પડ્યા કૈ ડાઘાઓ

અચંબોને ઓછપે ભળેલા જોયા કૈ માનપત્રો,
જીર્ણ કવરમા સાચવેલા ભીન્જ્યા કૈ પ્રેમપત્રો

અધરે ઝુરતા પ્રશ્નોના નથી હોતા કૈ જવાબો,
બહેરા થઈને ફરનારા કાચા કાનના માણસો

સહાનુભુતિની આશાએ લટ્કાવ્યા કૈ હૈયાઓ,
શરમાયેલા શમણા ના વેરાણાં કૈ મોતીડાંઓ

પ્રભાત પગલે ઝાકળબિંદુ મોટા કૈ અશ્રુઓ,
ફુલની પાંદડીએ પંપાળ્યો કોનો સ્પર્શ!

સાચવી રાખેલા ચિત્રોમા પુર્યા કોણે રન્ગો,
રંગીન ચિત્રોમાં બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ દ્ર્શ્યો

હસુ હસુને રડી રહેલા નાના મોટા કાવ્યો,
કંડારેલી મુર્તિ મા કોના આવ્યા ભાવો !

સમી સાંજે દોડ્તા રહ્યા તરંગોના વણાંકો,
ભાંગ્યા તુટ્યાં વેરાણાં આંખોમાં શમણાંઓ

બંધ પલકમાં સર્યા પાંપણે કૈ સ્વપ્નાઓ,
મુઠ્ઠીની રેતી-શા સબંધ શાને સરકે..!!!

રુઝાયેલા ધાવોમાં ભાગ્ય-રેખા રઝળે,
મુરલી મનોહર સાંનિધ્યની તલપે તરફડે..!!!

રેખા શુક્લ, શિકાગો

સોનેરી....!!!

ઉગતા સુરજની લાલીમાં મરડે તું આળસ ને 

રણકે એક ઝાંઝરીનો રણકાર...

ગગનને ચુમવા તારા અધરોનુ સ્મિત ને 

ઘાઘરીની ઘુઘરીઓ નો રણકાર....

વક્ષ પરથી ઢળી પડેલા છેડલાને સંકોરવા 

બેબાકળા તારા કંગનનો રણકાર... 

અર્ધનયને મળી નજરું ને પછી શરમાઈ ગઈ

ઉજાગરાથી રાતી આંખો ઘાયલ મુજને કરી ગઈ...

મોગરાના ફુલની ચીમળાયેલી કળીઓની

મહેંક મારી સાંસમાં ભરી ગઈ...

ઝીણાં વણાંકની ગેહરી મેંદીને લાલ ચટક બિંદી

સોનેરી તું તો મને જ રંગી ગઈ....

રેખા શુકલ(શિકાગો)

ઝાંઝવાના જળ

સંબંધોના રહસ્યોની ગાંઠ ખોલતી ગઈ...

   મા'ણા ના તાંતણા ને વલોપાત ના જાળા...!!!

હલાવ્યા હાથપગ ને સગપણ નીકળી પડયા..

   આળસ મરડીને બેઠાં થયા ત્યાં ભણતર પુરા થયા..!!

ઝાંઝવાના જળ ને માયા-જાળના તંતુ વધ્યા...

   રુંધાતા જીવડાને અક્ષરજ્ઞાન ને ચિત્રજ્ઞાન થયા...!!

હોળી ન રમી કે ન કરી દિવાળીને ગુજરાતી થયા...

   ઘરે આવી માંડયા પગલાં ને પરદેશી થયા...!!

પડ્યા માંદા વર્ષો વિતતા તો અળખામણા થયા..

   મર્યા નહીં ને સાજાય નહીં તો અભાગિયા થયા...!!

વહી જાય જીન્દગી ને બસ આવરદા પુરી થાય..

   થાવાનું બધું થાય હવે વલોપાત કદી ન થાય...!!

રેખા શુક્લ (શિકાગો)

ભીનાશ...!

અંધકારના આછા પ્રકાશમાં છબી તારી મળી ગઈ..

આંસુ બની ટપકી ન પડે માટે નજર મારી થંભી ગઈ..

સુર્યને સંતાઈ જઈ તને નિહાળવું પડે

ચાંદનીના પ્રકાશમાં તું વાદળી થઈ વરસી ગઈ...

આંબાની ડાળે ઝુલે ઝુલતી કવિતા આ મારી

પ્રણયની ભીનાશ થી આજ જોને પલળી ગઈ...

રેખા શુકલ(શિકાગો)

ભાગે જીન્દગી એકલી...!

ભરીને માંગમા સિતારા અરે! દુલ્હન મેં સજાવી

પસ્તાવાના ઝરણે ડુબુ તોય લાશ મેં સર્જાવી

હતા પાંપણે સ્વપ્ન-મિનારા તેની કબર મેં બનાવી

જલાવી જાતને મારી દુનિયા કોની મેં બનાવી

દિલના ટુકડા ભળ્યા લોહીમાં, સર્જાયો ધબકાર

સુરજ ન બને ઝાંખો માટે કોણે કર્યો અંધકાર

ડરું છું માનવાકૃતિથી કેવો વિચિત્ર એનો શણગાર

દબાવી ને ધબકાર ગુંગળાવી અહંકાર સર્જે છે આકાર

છલકી સુરાહી નૈનની ઝંખે જામ પ્યાલી

અતૃપ્ત અધરેઅ તું કર પ્યાલીઓ ખાલી

તિમિર સંકોરે પાલવ ને ધીમે ડગલે ચાલી

નફરતની લાશને દફનાવી ભાગે જીન્દગી એકલી..

-રેખા શુક્લ(શિકાગો)